وبلاگی برای دوست‌داران کامپیوتر
مبانی شبکه ۱۵
جمعه ۱٧ آذر ۱۳۸٥ ساعت ٤:٤٦ ‎ب.ظ | نوشته ‌شده به دست علی اسماعیلی | ( نظرات )

لایه شبکه

در لایه شبکه، عمل مسیردهی پیغام های شبکه از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر انجام میشود. دو پروتکل معروف لایه سوم عبارتند از : IP ( که معمولاً همراه با TCP است)، IPX (که بطور عادی با SPX همراه است که هنگام استفاده از شبکه ناول با ویندوز بکار میرود).

آدرس دهی منطقی

بطوریکه میدانید، هر ابزار شبکه یک آدرس MAC منحصربفرد دارد که در کارخانه و هنگام ساخت به دستگاه اختصاص داده میشود. هنگامی که کارت شبکه ای را در کامپیوتر خود نصب میکنید، آدرس MAC کارت شبکه تثبیت شده و غیرقابل تغییر میشود. ولی آیا شاید شما بخواهید از روش آدرس دهی دیگری برای دسنرسی به ابزار های روی شبکه استفاده کنید. در این حالت، مفهوم آدرس دهی منطقی به میان می آید. آدرس منطقی به شما این امکان را میدهد تا به ابزار های شبکه با استفاده از آدرس هایی که خودتان اختصاص میدهید، دسترسی پیدا کنید.

آدرس های منطقی توسط پروتکل های لایه شبکه مانند IP و IPX ایجاد میشوند. پروتکل لایه شبکه آدرس های منطقی را به آدرس های MAC معادل ترجمه میکند. برای مثال، اگر شما از IP بعنوان پروتکل لایه شبکه استفاده کنید، ابزارهای روی شبکه آدرس های IP مانند 207.120.67.32 خواهند داشت. چون پروتکل IP باید از یک پوتکل لایه اتصال داده استفاده کند تا قادر به ارسال پکت ها به ابزارهای مختلف باشد، پس باید دانش ترجمه آدرس های IP را به آدرس های فیزیکی ابزارهای شبکه داشته باشد.

آدرس های لایه اتصال داده (آدرس های MAC) در کارخانه اعمال میشوند و قابل تغییر نمیباشند. آدرس لایه شبکه (IP) در هنگام شبکه بندی اختصاص داده میشود و قابل تغییر است.

میتوانید از دستور ipconfig در خط فرمان که قبلاً در شکل 2-2 نشان داده شد، برای دیدن آدرس IP کامپیوتر خود استفاده کنید. آدرس IP نشان داده شده در شکل 192.168.1.102 میباشد. روش دیگر نمایش اطلاعات، استفاده از دستور اطلاعات سیستم است. در منوی شروع، شاخه Programs، Accessories، System Tools، System Information، میتوانیداین اطلاعات را ببینید. آدرس IP در شکل 3-2 پررنگ تر نمایش داده شده است. بخاطر داشته باشید که برنامه اطلاعات سیستم، در کنار آدرس IP، اطلاعات کاربردی بسیار زیادی در مورد سیستم شما نمایش میدهد. برای مثال، میتوانید آدرس MAC، پروتکل های مورد استفاده و سایر اطلاعات را نیز در این برنامه ببینید.

قابل دقیق آدرس های منطقی با توجه به پروتکل مورد استفاده متغیر است و بسیاری از پروتکل ها، آدرس منطقی را به دو قسمت تقسیم میکنند : آدرس شبکه و آدرس ابزار. آدرس شبکه، شبکه ای که دستگاه روی آن کار میکند را مشخص میکند و آدرس ابزار، خود قطعه را روی شبکه تعریف میکند. برای مثال، یک آدرس IP معمولی، مانند 192.168.1.102 را در نظر بگیرید. آدرس شبکه 192.168.1 است و آدرس قطعه (آدرس میزبان) 102  است.

به همین ترتیب، آدرس های IPX نیز از دو قسمت تشکیل شده اند. آدرس شبکه و آدرس ناد. در آدرس IPX، آدرس ناد همان آدرس MAC است. درنتیجه، IPX نیازی به ترجمه بین دو آدرس لایه 2 و لایه 3 ندارد.

مسیریابی

مسیریابی هنگامی وارد بازی میشود که کامپیوتری روی یک شبکه، نیار به ارسال داده ها به کامپیوتری روی شبکه دیگر داشته باشد. در چنین مواردی، ابزاری بنام مسیریاب برای انتقال پکت ها به شبکه مقصد مورد استفاده قرار میگیرد. در برخی موارد، یک پکت ممکن است نیاز به سفر در چندین شبکه میانی داشته باشد تا به شبکه مقصد برسد.

یکی از قابلیت های مهم روترها این است که میتوانید از آنها برای اتصال شبکه هایی با پروتکل های مختلف لایه 2 استفاده کنید. برای مثال، یک روتر میتواند برای ارسال و دریافت پکت ها از یک اترنت به توکن رینگ مورد استفاده قرار گیرد. تا زمانی که هر دو شبکه پروتکل لایه 3 یکسانی را پشتیبانی کنند، مهم نیست که پروتکل های لایه 1و لایه 2 متفاوت باشند.

پروتکلی قابل مسیردهی نامیده میشود که از آدرس هایی استفاده کند که شامل یک قسمت شبکه و یک قسمت میزبان باشند. هر پروتکلی که از آدرس های فیزیکی استفاده کند، قابل مسیردهی نیست، چون آدرس های فیزیکی نشان نمیدهند که ابزار به کدام شبکه تعلق دارد.

لایه انتقال

لایه انتقال، لایه ای است که در آن میتوانید دو پروتکل معروف شبکه را پیدا کنید : TCP (بطور عادی همراه با IP) و SPX (بطور عادی همراه با IPX). بطوریکه از نام لایه نیز مشخص است، لایه انتقال در رابطه با  انتقال اطلاعات از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر است.

هدف اصلی لایه انتقال حصول اطمینان از انتقال مطمئن و بدون خطای داده ها است. لایه انتقال این کار را با ایجاد ارتباطاتی بین ابزارهای شبکه جهت ارسال رسید پکت های رسیده و درخواست مجدد برای ارسال پکت های ناموفق انجام میدهد.

در بسیاری از موارد، پروتکل لایه انتقال، پیغام های بزرگ را به پکت های کوچکتر تقسیم میکند که میتوانند روی شبکه بهتر جابجا شوند. پروتکل لایه انتقال این پکت های ریز را در مقصد دوباره سرهم بندی کرده و اطمینان حاصل میکند که پکت های ارسالی بدون کم و کسر به مقصد رسیده اند.

برای برخی از کاربردها، سرعت و تاثیرگذاری، مهمتر از قابلیت اطمینان میباشد. در چنین مواردی، یک پروتکل بدون ارتباط مورد استفاده قرار میگیرد. پروتکل بدون ارتباط، نیازی به تحمل دردسر ایجاد ارتباط قبل از ارسال پکت ندارد. TCP یکی از پروتکلهای ارتباطی لایه انتقال است. پروتکل معادل بدون ارتباط در این لایه که همراه با TCP کار میکند، UDP نام دارد.

در ویندوز XP، میتوانید اطلاعات در مورد وضعیت ارتباطات TCP و UDP را با اجرای دستور NETSTAT از خط فرمان بدست آورید.

درواقع، میتوانید از دستور NETSTAT /N برای دیدن آدرسهای شبکه عددی بجای نامها استفاده کنید. با سویچ /N، خروجی بشکل زیر خواهد بود :

Active Connections

Proto       Local Address                          Foreign Address   State

TCP                          192.168.1.102:1146               209.68.34.15:21   ESTABLISHED

TCP                          192.168.1.102:2869               192.168.1.1:1079  CLOSE_WAIT

TCP                          192.168.1.102:2869               192.168.1.1:1080  ClOSE_WAIT

TCP پروتکلی بر مبنای ارتباط در لایه انتقال است. UDP پروتکل بدون ارتباط در این لایه میباشد.

 

 

 

 

 


برچسب‌ها:

 
لینک دوستان
دیگر موارد