پیشرفت ISPها

دوران ISP 1.0 مربوط به اواسط دهه ۹۰ بود و هدف این ISPها ساخت شبکه‌هایی با قابلیت دسترسی به اینترنت برای مشتریان و کسب‌وکار آن‌ها بود. این دوران تحت سلطه شرکت‌هایی مانند AOL، NetZero، Comcast و Time Warner بود. کسب‌وکارها اشتیاق شدیدی به ساخت زیرساخت‌های شبکه داخلی خود داشتند. در دوران ISP 2.0، تمرکز روی فراهم کردن دسترسی به سرورها در زیرساخت ISP بود. کسب‌وکارها و مشتریان قادر بودند وب سایت‌های خود را روی سرورهای ISP و با توانایی‌های محدود داشته باشند. دوران ISP 3.0 مفهوم «هم‌مکانی» را به معادلات ISP وارد کرد. کسب‌وکارها قادر بودند سرورهای خود را در ISP داشته باشند و بدین ترتیب از زیرساخت مقیاس پذیر، کارآمد و مقاوم در برابر خطای ISPها بهره ببرند. شرکت‌هایی مانند Rackspace.com و AT&T پیشگامان این دوره بودند. با اینکه ISP 4.0 قادر به دستیابی به مزایای اقتصادی زیرساخت‌های نیرو و شبکه بود، ولی همچنان باید با نیازهای فناوری و تجاری همگام می‌بود تا در سطح کاربردی و بستری مقرون به صرفه باشد. بدین ترتیب دوران ISP 4.0 نیز فرا رسید که در آن فراهم کنندگان خدمات کاربردی (ASP) خدمات نرم‌افزاری مقیاس پذیر تجاری را ایجاد کرده و پیچیدگی دیتاسنترها را برای شرکت‌ها پوشش دادند. شرکت‌های بزرگ فقط باید در سرویس مورد نظر خود مانند CRM ثبت نام می‌کردند (در SalesForce.com یا Microsoft Dynamic CRM Online) و دیگر نیازی به نگرانی در مورد زیرساخت دستاسنتر وجود نداشت. ما هنوز کاملاً از دوران ISP 4.0 خارج نشده ایم بلکه در مرز ISP 4.0 و ISP 5.0 قرار داریم. ISP 4.0 هنوز هم با چالش‌های قابلیت اتصال، امنیت و تجمیع بین خدمات داخلی و ابری دست و پنجه نرم می‌‎کند. SalesForce.com، Microsoft Dynamic CRM Online، Microsoft SharePoint Online و Exchange Online همگی خدماتی هستند که کسب‌وکارهای مختلف در آنها ثبت‌نام کرده اند. در دوران ISP 5.0، زیرساخت ISP رشد کرده و به بستری مقیاس پذیر و قابل دسترس در هر زمان تبدیل خواهد شد که ابر نامیده می‌شود و بستری برای ساخت و میزبانی کاربردهای تجاری خواهد شد. در این دوران، شفافیت کاملی در میزبانی برنامه‌ها و کابردها وجود خواهد داشت. شرکت‌های بزرگ قادر خواهند بود تا برنامه‌های سفارشی خود را در ابر نصب کنند و نگرانی از بابت بستر سخت‌افزاری و دیگر نیازمندی‌ها نداشته باشند. بدین ترتیب بین خدمات ابری و محلی شفافیت ایجاد شده و هردو بطور یکسان کار خواهند کرد. یکی از عوامل حیاتی موفقیت ISP 5.0 کیفیت خدمات (QoS) است که توسط فراهم کنندگان خدمات ابری پیشنهاد خواهد شد. فراهم کنندگان خدمات ابری مانند آمازون، مایکروسافت، گوگل و آی‌بی‌ام در حال ساخت زیرساخت‌های دیتاسنتر بسیار عظیم و مقیاس پذیری هستند ولی تمرکز چندانی روی QoS ندارند. هزینه، نظارت، قابلیت اطمینان و امنیت عوامل تعیین کننده در سرویس‌های ابری خواهند بود و فراهم کنندگان این سرویس‌ها باید روی جذب مشتری برای سرویس‌های خود از این طرق اقدام کنند. بزرگترین تفاوت بین ISP 4.0 و ISP 5.0 این است که پشتیبانی کل چرخه زندگی میزبانی برنامه در ISP 5.0 ارائه می‌شود. یعنی برنامه‌ها با کمترین نیاز به زیرساخت‌های محلی روی ابر قابل برنامه ریزی، پیاده‌سازی، پایدارسازی، نصب و اجرا می باشند.

/ 0 نظر / 8 بازدید